ทำงานให้ตัวเอง...
ทำงานให้ตัวเอง... วันที่ 30 กันยายนของทุกปีมักเป็นหมุดหมายสำคัญที่ผมได้เห็นหลายคนก้าวพ้นจากกรอบเวลาของงานประจำ เพื่อเดินเข้าสู่ดินแดนแห่งความมีอิสระ
และเมื่อมองย้อนกลับมาจากประสบการณ์ที่ผ่านพ้นวันนั้นมาหลายปี ทำให้ผมได้เรียนรู้ว่า แท้จริงแล้วการเกษียณไม่ใช่การหยุดนิ่ง แต่คือการเปลี่ยนผ่านจังหวะชีวิตมาสู่การเป็นนายตัวเองอย่างเต็มตัว หากเรามัวแต่โหยหากรอบเดิมๆ เราก็จะเป็นแค่ลูกจ้างของเวลาที่หมดคุณค่า แต่ถ้าเรากล้าเปลี่ยนผ่าน เราจะได้มีโอกาสดูแลตัวเองตามอัตภาพในแนวทางที่เป็นอัตลักษณ์ของตนเองได้เขียนเป้าหมายและดำเนินการไดด้วยตัวเอง
เมื่อถอดรหัสคำว่าอัตภาพคือการมีชีวิตอยู่โดยพึ่งพาตนเองได้ตามกำลัง สมถะ พอประมาณ และมีความสุขบนพื้นฐานของความจริง หากเราฝืนใช้ชีวิตเกินตัวเพราะอยากให้คนอื่นยอมรับ เราก็จะมีแต่อัตตาที่พอกพูนจนความสุขหายไป
ส่วนอัตลักษณ์คือ ความสุข ความชอบ และตัวตนที่เราสะสมมาตลอดชีวิต หากเราไม่กล้าหยิบมันมาขับเคลื่อนเพราะกลัวคำครหา เราก็จะเป็นเพียงเงาของคนอื่น แต่ถ้าเรากล้าที่จะเป็นตัวของตัวเอง ช่วงเวลานี้แหละคือโอกาสที่เราจะได้ทำในสิ่งที่รักแบบไม่ต้องเกรงใจใคร
การก้าวไปสู่จุดนั้นได้ จึงเปรียบเสมือนการเดินทางไปเริ่มต้นงานใหม่ที่ต้องมีการ Orientation เพื่อสำรวจความพร้อมรอบด้าน หากเราคิดว่าเกษียณแล้วจะปล่อยปละละเลยโดยไม่สำรวจอะไรเลย ชีวิตย่อมสะดุดและเคว้งคว้าง แต่ถ้าเราเริ่มต้นสำรวจความพร้อมด้านการเงิน เราจะรู้ว่าการสำรวจกระแสเงินสดและค่าใช้จ่ายยามจำเป็นนั้นช่วยให้เราปรับวิถีชีวิตให้สอดคล้องและใช้ชีวิตได้อย่างไร้กังวล ในทางตรงกันข้าม หากเราไม่ประเมินให้ดี มัวแต่ใช้จ่ายตามใจ วันหนึ่งอิสรภาพทางการเงินที่วาดฝันไว้อาจกลายเป็นภาระหนักอึ้ง
ต่อด้วยความพร้อมด้านงานที่เปรียบเสมือนการทำงานในรูปแบบที่เรากำหนดจังหวะเวลาได้เอง ซึ่งไม่ใช่การหยุดทำงานไปเลยจนเฉาตาย แต่เป็นการเปลี่ยนผ่านสู่งานที่เราหลงไหล งานที่สร้างคุณค่าและเราสามารถบริหารเวลาด้วยตัวเองได้อย่างอิสระ หากเราเลือกที่จะนอนว่างๆ โดยไม่สร้างคุณค่าอะไรเลย ชีวิตก็จะไร้ความหมาย แต่ถ้าเราเลือกงานที่ใช่ เราจะมีพลังขับเคลื่อนทุกวันอย่างมีความสุข
แต่สิ่งที่จะมองข้ามไม่ได้เลยคือเรื่องของสุขภาพกายและใจ รวมถึงสังคมนอกบ้านที่ต้องรู้จักกำกับเวลาให้เหมาะสม เพราะหากเราเผลอคิดว่ามีเวลาเหลือเฟือแล้วปล่อยปะละเลย ไม่ยอมขยับเขยื้อน เอาแต่นั่งๆ นอนๆ พักผ่อนมากๆ เข้า ร่างกายก็จะเริ่มเคยตัวและขี้เกียจทำหน้าที่ กล้ามเนื้อฝ่อลีบ โรคภัยจะถามหา
จนสุดท้ายต้องมานั่งเสียใจภายหลังเมื่อพบว่าร่างกายฟ้องร้องจากการใช้งานผิดวิธี ในทางกลับกัน หากเราหักโหมออกกำลังกายหรือทำงานหนักเกินไปโดยไม่ฟังเสียงเตือนของสังขาร เราก็อาจจะต้องเสียใจไม่แพ้กัน ดังนั้น เรื่องนี้จึงต้องมีสติครับ คอยกำหนดจิตดีๆ
และจัดสรรเวลาให้กับการออกกำลังกาย การใช้งานร่างกายอย่างพอเหมาะ การพักผ่อนนอนพักผ่อนอย่างมีคุณภาพตั้งเป้าหมาย 7-8 ชั่วโมง รวมถึงการรักษาสุขภาพใจให้เบิกบาน เพราะนี่คือทุนชีวิตที่สำคัญที่สุดที่จะทำให้เราได้
ออกไปใช้ชีวิตในแบบที่ฝัน
ควบคู่ไปกับการบริหารความพร้อมของครอบครัวและสังคมรอบตัว ถ้ามัวแต่สนิทกับโลกภายนอกจนละเลยคนในบ้าน ความสัมพันธ์ย่อมเหินห่าง แต่ถ้าเราสร้างความเข้าใจและการเชื่อมโยงความสัมพันธ์ที่ดี พื้นที่ส่วนตัวและพื้นที่ส่วนรวมก็จะหลอมรวมกันได้อย่างอบอุ่นและลงตัว เมื่อทุกอย่างถูกร้อยเรียงเข้าด้วยกันอย่างมีสติ
วันที่ 30 กันยายนก็จะไม่ใช่วันสิ้นสุดของชีวิตการทำงาน แต่จะเป็นวันเริ่มต้นของ'งานส่วนตัว'ที่หมายถึงการทำงานให้ตัวเอง เป็นวันที่เราได้สวมบทบาทเป็นทั้งผู้กำกับและนักแสดงนำในเรื่องราวของตัวเราเองอย่างสมศักดิ์ศรี!!!
มงคล ลีลาธรรม
