การรักษา เครื่องมือทำมาหากิน
การรักษา เครื่องมือทำมาหากิน ช่วงนี้มีหลายคนถามผมว่า เศรษฐกิจไทยจะไปรอดไหม.....
ผมขอตอบอย่างตรงไปตรงมาว่า ภาพรวมเศรษฐกิจของประเทศอาจจะยังไม่ถึงขั้นวิกฤติในทันที
แต่สิ่งที่น่าเป็นห่วงอย่างยิ่ง และทำให้ผมไม่สามารถนิ่งเฉยได้
คือสถานการณ์ของ 'คนตัวเล็ก'รวมถึงพ่อค้าแม่ค้า และผู้ประกอบการ SME ตามท้องถิ่นต่างๆ ซึ่งขณะนี้กำลังเผชิญกับภาวะที่คล้ายกับการจมน้ำและขาดอากาศหายใจมากขึ้นเรื่อยๆ
สาเหตุที่หลายคนเริ่มท้อแท้ ไม่ใช่เพราะความเกียจคร้านหรือการไม่พยายาม แต่เป็นเพราะเรากำลังเผชิญกับมรสุมที่ถาโถมเข้ามาจากทุกด้านพร้อมกัน
เริ่มตั้งแต่ปัญหาหนี้สินภาคครัวเรือนที่พุ่งสูง ทำให้ประชาชนแทบไม่มีกำลังซื้อใหม่ๆ รายได้ที่หามาได้ในแต่ละวันหมดไปกับการชำระดอกเบี้ยและผ่อนหนี้เก่า
ยิ่งไปกว่านั้น หน้าร้านค้าและช่องทางออนไลน์ของเรายังถูกสินค้าราคาถูกจากต่างประเทศเข้ามาตีตลาดอย่างหนัก จนผู้ผลิตรายเล็กในประเทศไม่สามารถแข่งขันด้านต้นทุนได้ และเมื่อต้องการหันไปพึ่งพาสถาบันการเงินเพื่อหาทุนหมุนเวียน ประตูกลับปิดสนิท เนื่องจากธนาคารมีความเข้มงวดกับความเสี่ยงเรื่องหนี้เสีย ทำให้ความต้องการเงินทุนยิ่งเข้าถึงได้ยาก
เมื่อความเป็นจริงในระดับโครงสร้างเป็นเช่นนี้ สิ่งสำคัญที่สุดของพวกเราไม่ใช่การรอคอยโชคชะตา แต่คือการประคับประคองลมหายใจของตนเองให้รอดพ้นไปได้ก่อน
สำหรับ ผู้ที่เริ่มรู้สึกว่าประสบปัญหาทางการเงิน สิ่งที่ต้องทำทันทีคือการรักษาสภาพคล่องทางการเงินให้ดีที่สุด ชะลอการลงทุนที่ไม่จำเป็น และสำรองเงินทุนไว้ใช้จ่ายได้หลายเดือน ในขณะเดียวกัน หากมีสัญญาณว่าจะไม่สามารถชำระหนี้ได้ อย่ารอจนกระทั่งติดเครดิตบูโรหรือกลายเป็นหนี้เสีย ขอให้รีบเข้าไปพูดคุยกับเจ้าหนี้เพื่อขอปรับโครงสร้างหนี้หรือขยายระยะเวลาชำระหนี้ตั้งแต่ยังมีประวัติการชำระที่ดี
นอกเหนือจากวินัยทางการเงินแล้ว การประกอบอาชีพในยุคปัจจุบันต้องเลิกแนวคิดการแข่งขันด้านราคา เพราะเราไม่สามารถสู้กับโรงงานขนาดใหญ่ได้ ทางรอดเดียวคือการหันมาเน้นจุดเด่นด้านบริการ อัตลักษณ์เฉพาะตัว และความสัมพันธ์ที่จริงใจกับลูกค้า ซึ่งระบบออนไลน์ข้ามชาติไม่สามารถเลียนแบบได้ พร้อมทั้งรวมกลุ่มกับผู้ประกอบอาชีพเดียวกันในชุมชนเพื่อแบ่งปันต้นทุนและช่วยเหลือซึ่งกันและกัน เพราะการทำงานเพียงลำพังในยุคนี้เป็นเรื่องที่ยากลำบากเกินไป
อย่างไรก็ตาม ความพยายามของคนตัวเล็กเพียงฝ่ายเดียวนั้นไม่เพียงพอ เสียงสะท้อนนี้ จึงจำเป็นต้องส่งตรงไปยังภาครัฐอย่างเร่งด่วน รัฐบาลต้องเลิกมองเพียงแค่ตัวเลข GDP ที่สวยหรูบนกระดาษ เพราะตัวเลขรวมที่เติบโตไม่ได้หมายความว่าเม็ดเงินจะตกถึงมือคนระดับล่าง
สิ่งที่ต้องดำเนินการในขณะนี้คือการเร่งขยายกลไกค้ำประกันสินเชื่อ เพื่อเสริมสภาพคล่องฉุกเฉินให้กับคนตัวเล็กที่ไม่มีหลักประกันให้มีเงินทุนหมุนเวียน พร้อมทั้ง #บังคับใช้กฎหมายในการตรวจสอบและจับกุมสินค้านำเข้าที่ไร้มาตรฐานอย่างเด็ดขาด เพื่อคืนความยุติธรรมให้กับตลาด
และที่สำคัญที่สุดคือการกระจายงบประมาณการจัดซื้อจัดจ้างของภาครัฐลงสู่ผู้ประกอบการในท้องถิ่นอย่างแท้จริง ไม่ปล่อยให้กระจุกตัวอยู่เฉพาะกลุ่มทุนขนาดใหญ่
วิกฤตครั้งนี้ ไม่สามารถแก้ไขได้ด้วยการเยียวยาเพียงผิวเผิน หรือการแจกเงินบรรเทาความเดือดร้อนเป็นครั้งคราว แต่หัวใจสำคัญ คือ การรักษา 'เครื่องมือทำมาหากิน'และต่อลมหายใจให้คนตัวเล็กยังคงยืนหยัดต่อไปได้ ในวันที่พายุยังคงพัดกระหน่ำเช่นนี้!!!
มงคล ลีลาธรรม
